رؤیاهایت را فرومگذار،که بی آنان زندگانی را امیدی نیست و بی امید، زندگی را آهنگی نباشد...
به ياد دشتها كه نام مرا مي گويند و كوه ها كه شعر تو را مي خوانند
( تذکر : سرچشمه این جملات از آن من است اگر نامی دیگر در انتهایشان نباشد. پس اگر از آنها استفاده می کنید، لطفا نام و نشانی نویسنده فراموشتان نشود. لطف شما را سپاس! )
