چون بسان تخته پاره اي بر موج

رطوبت غمناك اقيانوس بي انتها را به خود مي كشم

و دستان سردم را به دلخوشي خاطره دور آينده ها مي سپارم

از خود مي پرسم

آيا روزي

روزي...

اين جان شيفته ام، در آغوش كرانه ي  آسماني ساحلي گرم...آرام خواهد گرفت؟

 لاف عشق و گله از یار بسی لاف دروغ

عشق بازانی چنین مستحق هجرانند